Γιατί καλό το ξένο ροκ, αλλα έχει κι η Ελλαδίτσα απ' αυτό..γκουχ γκουχ..εεε ναι...ή τουλάχιστον ΚΑΠΟΤΕ είχε και απ' αυτό, γιατί δεν θα 'θελα να σχολιάσω τα τάχα μου δήθεν "ροκ" συγκροτήματα που βγαίνουν στις μέρες μας. Στο θέμα μας όμως!
Ελληνικό ροκ. Δηλαδή; ΤΡΥΠΕΣ. Ξεκινώντας το 1983 με τον Γιάννη Αγγελάκα και τον Γιώργο Καρρά, έχοντας πανκ επιρροές, το τελικό σχήμα της μπάντας αποτελούνταν από τους:
Γιάννης Αγγελάκας - Φωνητικά
Γιώργος Καρράς - Μπάσο
Μπάμπης Παπαδόπουλος - Κιθάρα
Μπάμπης Παπαδόπουλος - Κιθάρα
Γιώργος Τόλιος - Τύμπανα
Ασκληπιός Ζαμπέτας - Κιθάρα
..και με "σέσσιον" μουσικούς, όπως λέει και το βικιπαίδεια (μεγάλη η χάρη του) τους:
Φλώρος Φλωρίδης - Σαξόφωνο Γιώργος Χριστιανάκης - Πλήκτρα
Δισκογραφία:
- Τρύπες (1983)
- Πάρτυ στο 13ο όροφο (1987)
- Τρύπες στον Παράδεισο (1990)
- Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια (1993)
- Κράτα το Σόου Μαϊμού (1994)
- Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι (1996)
- Μέσα στη Νύχτα των Άλλων (1999)
- 1985-2000: Ένα Ταξίδι Που Ποτέ Δεν Τελειώνει (2002)
Το '85 λοιπόν κυκλοφορεί το κομμάτι "Ταξιδιάρα Ψυχή", ε και όπως ήταν φυσικό έγινε της τρελής..εδώ και τώρα όποτε το πάιζουν έξω όλοι χαίρονται και χτυπιούνται, καθ' ότι είναι από τα πιο γνωστά τους. Βέβαια πρόσφατα ανακάλυψα ότι η μουσική του τραγουδιού μοιάζει πολύ μ΄ ένα κομμάτι ενός ξένου ροκ συγκρότηματος, του οποίου το όνομα τώρα μου διαφεύγει και μου κακοφάνηκε είναι η αλήθεια, αλλά δε βαριέσαι, η άποψή μου δεν αλλάζει..
Το δεύτερο τους άλμπουμ "Πάρτυ στο 13ο όροφο'' το ηχογράφησαν με δανεικά λεφτά, γιατί σαν διαταραγμένες ψυχές (θετικά πάντα, μην παρεξηγηθώ) που ήταν διαταράχθηκαν κι οι σχέσεις τους με τη δισκογραφική τους. Ξεκινώντας με εμφανίσεις αρχικά στην γενέτειρα τους τη Θεσσαλονίκη και έπειτα στην Αθήνα, τη δεκαετία του '90 και μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ " Τρύπες στον Παράδεισο" κάνουν εμφανίσεις και στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Γαλλία, το Λονδίνο και το Μάντσεστερ. Μετά την κυκλοφορία και του τέταρτου άλμπουμ τους "Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια" και παρ'όλο που απήχαν από τα "μου μου ε'', γιατί τότε ναι, ήθελαν να παραμείνουν αντιεμπορικοί, έγιναν γνωστοί σε όλη την Ελλάδα.
Μετά την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά "Μέσα στη Νύχτα των Άλλων" οι Τρύπες, προς λύπη πολλών, διαλύθηκαν το 2001 γιατί, όπως δήλωσε και ο Γιάννης Αγγελάκας "σταματήσαμε όταν αρχίσαμε να κοιτάμε το ρολόι στις πρόβες". Με λίγα λόγια, είχαν βαρεθεί..
Και πάμε στον αγαπημένο Γιάννη Αγγελάκα. Αυτός δεν είναι τραγουδιστής, αυτός είναι ποιητής και το έχει αποδείξει περίτρανα. Γράφει με αλήθεια και δεν χαρίζει σε κανέναν. Μ' όποιο θέμα και να 'χει καταπιαστεί το αποδίδει με έναν μοναδικό τρόπο και κυρίως, χωρίς κλάψα! Ακόμα και τα "ερωτικά" κομμάτια του μιλούν για τον έρωτα με μια ομορφιά, χωρίς όμως να είναι αυτό που λέμε "γλυκανάλατα".
Το 1993 ηχογραφεί το προσωπικό του άλμπουμ "Υπέροχο Τίποτα" με δικούς του στίχους σε συνδιασμπ με την πειραματική μουσική του Γιώργου Καρρά. Κι έτσι έχουμε από τη μία τη φωνή και τους στίχους του Αγγελάκα και από την άλλη βιολί, κοντραμπάσο, ακορντεόν και συνθεσάϊζερ, δημιουργώντας μία διαφορετική μουσική σε σχέση με αυτή που μας είχε συνηθίσει με τις Τρύπες.
Προσωπική δισκογραφία του Γιάννη Αγγελάκα:
- 1993 Υπέροχο τίποτα
- 2000"Χώμα & νερό"
- 2003 Ο χαμένος τα παίρνει όλα
- 2005 Οι ανάσες των λύκων
- 2005 Από 'δω και πάνω
- 2007 Πότε θα φτάσουμε εδώ
- 2009 Ψυχή Βαθιά
Τέλος έχει γράψει και τρεις συλλογές ποιημάτων:
- 1988 Σάλια, μισόλογα και τρύπιοι στίχοι
- 1999 Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;
- 2000 Για την καρδιά ενός κτήνους 1985-2000
Και μην ξεχνάτε..
"Βάλτε φωτιά σ' ό,τι σας καίει, σ' ό,τι σας τρώει την ψυχή"..!
Νατάσα Α.



Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου