Χμμ..χρειαζόμαστε φωνή, κιθάρα, μπάσο, ντραμς..και να η ροκ μουσική! Βέβαια δεν είναι απαραίτητα και τα τρία αυτά μουσικά όργανα όπως επίσης άλλες φορές προστίθεται και πιάνο ή συνθεσάϊζερ, ανάλογα πάντα με την κάθε μπάντα. Το συγκεκριμένο είδος που αναπτύχθηκε κυρίως από το '60 και μετά, προέρχεται από την rock and roll μουσική των ΗΠΑ η οποία με τη σειρά της αναπτύχθηκε μεταξύ του '40 και του '50. Η ροκ μουσική αποτελείται από διάφορα είδη όπως για παράδειγμα την ''μπλουζ ροκ'', ''καντρι ροκ'' και ''φολκ ροκ'', που εμφανίστηκαν κι αυτά την δεκαετία του '60. Ας τα πιάσουμε λοιπόν ανα δεκαετίa:
1960: σε Αγγλία και Αμερική εμφανίζεται η φολκ μουσική (συνδιασμός παραδοσιακής μουσικής με ακουστικά όργανα και στοιχεία από την ''κάντρι τζαζ'') με σημαντικό εκπρόσωπό της ποιον άλλον; τον Bob Dylan. Ένα από τα πιο γνωστά του τραγούδια, ήταν το ''Blowin' in the Wind'', ένα κομμάτι διαμαρτυρίας. Eγώ όμως θα σας βάλω το αγαπημένο μου ''One More Cup of Coffee''.
Υπήρχαν όμως κι άλλοι καλλιτέχνες της φολκ ροκ όπως oι Simon & Garfunkel και οι The Band. Παράλληλα αναπτύχθηκε το ψυχεδελικό ροκ. Γνωστά ονόματα αυτού του είδους: Pink Floyd , Jefferson Airplane, Eric Clapton, Jimi Hendrix. Η μουσική των Pink Floyd εκτός από ''ψυχεδελικό ροκ'' έχει και στοιχεία ''progressive (ή προοδευτικό) ροκ''.
Από το '62 και μετά έχουμε τους Beatles με στοιχεία κλασσικά, ψυχεδελικά και ροκ εν ρολ, οι οποιοι θεωρούνται ως οι καλύτεροι σε πωλήσεις καλλιτέχνες στην ιστορία. (δεν μου φαίνεται και περίεργο, αφού όποιον και να ρωτήσεις για τους Beatles, το πιο πιθανόν είναι να τους ξέρει).
1970-1980: Εδώ έχουμε το κλασσικό ροκ, το χαρντ ροκ και το χέβι μέταλ, με περισσότερη έμφαση στις μελωδίες και πιο βαρύ κι έντονο ηχητικά ρυθμό. Black Sabbath, Led Zeppelin, Rolling Stones, AC/DC, Aerosmith, Queen, Deep Purple..να πω κι άλλα;
Στα μέσα της δεκαετίας του '70 μέχρι το '80 εμφανίζεται το πανκ ροκ με εκπροσώπους τους Sex Pistols, The Clash και Ramones (ήταν κι άλλοι βέβαια, αλλά αναφέρω τους πιο γνωστούς), που χαρακτηρίζονταν από ιδιαίτερες στυλιστικές επιλογές και αντιλήψεις επαναστατικές και αντι-εξουσιαστικές.
Την ίδια περίοδο υπάρχει επίσης η ντίσκο και η νιου γουέϊβ από την οποία επηρεάστηκαν οι Eurythmics με το γνωστό Sweet Dreams, χρησιμοποιώντας το συνθεσάϊζερ που ανέφερα αρχικά ως άλλη επιλογή μουσικού οργάνου. Συνώνυμο του ''νιου γουέϊβ'' είναι το ποστ-πανκ (επηρεασμένο κι από την πανκ ροκ) συμπεριλαμάβοντας ανάμεσα σε άλλους και τους Joy Division, The Velvet Underground, Nick Cave, New Order.
Τη δεκαετία μεταξύ '70 και '80 κάνει την εμφάνιση του και το γνωστό αλέρνατιβ-ροκ το οποίο δηλώνει καλλιτέχνες που ήθελαν να απέχουν απο τα ''μέϊνστριμ'' μουσικά είδη της εποχής. Με άλλα λόγια ''έπαιζαν'' τους εναλλακτικούς και το έκαναν και πολύ καλά μάλιστα κατά τη γνώμη μου. Eδώ ανήκουν οι: R.E.M (οι οποίοι και διαλύθηκαν φέτος), Τhe Smiths, The Cure, The Pixies, Happy Mondays (που ανήκουν στην λεγόμενη ''Madchester'' σκηνή) και άλλοι.
1990: Και πάμε στην Britpop μουσική που προέρχεται από την Βρετανική αλτέρνατιβ ροκ, εξού και η ονομασία της ''britpop''. Κάποια γνωστά συγκροτήματα αυτού του είδους είναι οι: Blur, Oasis, Pulp, Elastica. Ένα χαρακτηριστκό αυτού του είδους είναι οι ''πιασάρικες'' μελωδίες.
Μετά την Bripop ήρθε και η ποστ-Britpop, που συνέδεε στοιχεία της βρετανικής μουσικής με αμερικάνικα. Πάρτε τους Coldplay, τους Radiohead και τους Stereophonics για παράδειγμα. Τέλος έχουμε και την φανκ-μεταλ με αλτερνατιβ συγκροτήματα όπως τους Red Hot Chili Peppers και την ραπ ροκ όπως τους Bloodhoung Gang.
..και κάπου εδώ τελειώνει αυτή η μικρή αναδρομή στη ροκ μουσική. Είναι πάρα πολλά που δεν έχω αναφέρει, όπως άλλες υπο-κατηγορίες της κάθε κατηγορίας ή άλλα συγκροτήματα, αλλά νομίζω πως με τα παραπάνω έχουμε όσο να 'ναι ένα γενικό πλάνο της ροκ μουσικής.
Όπως και να το κάνουμε το ροκ είδος είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής και νομίζω όλοι, ανεξαιρέτως γούστου, κρύβουμε έναν ''ροκ'' εαυτό μέσα μας. Δεν χρειάζονται συγκεκριμένα ρούχα, μαλλιά και συμπεριφορά για να ακούσεις ροκ μουσική. Το ροκ το 'χεις μέσα σου κι όλο και κάποια στιγμή θα βγει προς τα έξω και θα εκφραστεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο..
..και νομίζω δεν υπάρχει πιο ευχάριστος τρόπος από τη μουσική για να το κάνει!
Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες λοιπόν έρχονται τα πολυπόθητα για πολλούς Χριστούγεννα. Για να πω την αλήθεια μου κι εγώ ανήκω σ' αυτούς που χαίρονται γι' αυτές τις γιορτές. Μπορεί να μην υπάρχει ο ''μπίλης'' ο καλοφαγάς με το κόκκινο σκουφί του, να μοιράζει δώρα από 'δω κι από 'κει, μπορεί κάποιοι να λένε ότι δεν υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε γιατί όλο αυτό μας βάζει στα τριπάκια του καταναλωτισμού, πόσο μάλλον στις μέρες μας που μελομακάρονο θα ζητάμε και μελομακάρονο δε θα βρίσκουμε κλπ κλπ, όμως εγώ νομίζω πως αξίζουν..Τα Χριστούγεννα είναι χαρά..είναι μυρωδιές, ήχοι και εικόνες που δημιουργούν όμορφα συναισθήματα και δεν έχουμε παρά να τα ζήσουμε..είναι για όλους!
Οκ λοιπόν, φτάνει με το μπλα μπλα, πάμε σε μουσικές! Πέρα από τα all time classic κομμάτια που έχουν γραφτεί κι όλο και κάπου θα τα ακούσουμε θέλοντας και μη, υπάρχουν επίσης πολλές μπάντες που είτε έκαναν διασκευές παλιών κλασσικών κομματιών είτε έγραψαν δικά τους για τα Χριστούγεννα. Έχουμε και λέμε (κάποια από αυτά)..
και θα τελειώσω με το αγαπημένο από John Lennon..
..Άντε, καλές μας γιορτές!! (ps αν ακούει κανείς, ζητώ λίγο χιόνι!)
''Ο Θωμάς κι αν εγέρασε δεν αλλάζει..διατηρεί τα κοφτερά του δόντια και το τραχύ, χαρακτηριστικό του γρύλισμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά βγάζει και νέο άλμπουμ μετά από επτά χρόνια, πάντα με την συνοδοιπόρο την καλή του, την Kathleen Brennan. Και φυσικά, παραμένει πάντα ο Tom Waits που όλοι μας ξέρουμε και αγαπάμε (ε καλά, όχι κι όλοι, λέμε τώρα..) Από τη μία τραγουδάει τρυφερές μπαλάντες και από την άλλη ''φτύνει'' βαριά μπλουζ. Ώριμος, ωραίος και αγαπημένος.'' (ευχαριστώ ένα περιοδικό που έπεσε στα χέρια μου και μου έδωσε τις πληροφορίες)
Το ''καμ μπακ'' του λοιπον έγινε με το νέο αυτό άλμπουμ, ''Bad as Me'', που κυκλοφορεί από τις 21 Οκτωβρίου. Δεν ξέρω πώς ακριβώς να το χαρακτηρίσω, αλλά μάλλον δεν υπάρχουν οι ''σωστές'' λέξεις για να το κάνω. Ο ήχος, το ύφος κι η φωνή αυτού του ανθρώπου είναι τόσο χαρακτηριστικά και ιδιαίτερα γνωρίσματα που δημιουργούν αναμφισβήτητα μια δικιά τους μουσική ατμόσφαιρα και που σε μένα τουλάχιστον δεν περνά απαρατήρητη!
...εξάλλου ποιος από εμάς δεν κρύβει κι ένα ''bad'' είδος μέσα του;
Ε ρε μαγκα βγηκε το το album!
Smith & Burrows λοιπόν ενα χριστουγεννιάτικο album απο τον αγαπημένο μου Tom Smith (editors) και τον Burrows(razorlight,we are the scientists)!Ένα άκρως γιορτινό album που στο πρώτο άκουσμα τους μπαίνεις θέλοντας ή μη στο κλήμα των εορτών.
Ο δίσκος περιέχει 10 tracks ,μερικά από αυτά διασκευες οπως το 'Only You' των Yazoo το 'On and On' των Longpigs,τοThe Christmas Song του Nat King Cole. Είναι ένας ήρεμος μελωδικός δίσκος που πραγματικά οσο και κάποιοι να μην πιστεύουν σε αυτές τις γιορτές είμαι σίγουρος ότι οι πάντες νιώθουν πιο όμορφα και ας μην το παραδέχονται!Λοιπόν τι καλύτερο απο το να κατεβάσε τε τον δίσκο και να τον ακούσε τε!
Τρακλιστ μαδαφακες :
01. In the Bleak Midwinter
02. When the Thames Froze
03. As the Snowflakes Fall
04. Funny Looking Angels
05. Wonderful Life
06. Only You
07. On and On
08. Rosslyn
09. This Ain’t New Jersey
10. The Christmas Song (Ft. Agnes Obel)
Αγαπημένο, χιλιοακουσμένο και χιλιοτραγουδισμένο το κομμάτι "The Passenger'' του Iggy Pop. Σε γενικές γραμμές μας λέει για θάλλασες, ουρανούς, αστέρια και όλα τα σχετικά που μπορεί να δούμε ταξιδεύοντας, αλλά τελικά..πού πάει αυτή η βαλίτσα; (γιατί είμαι σίγουρη ότι θα είχε κι απ' αυτήν)
Αν το δούμε λοιπόν λίγο πιο συγκεκριμένα, το τραγούδι γράφτηκε καθώς ο Iggy πήγαινε με τον προαστιακό στο Βερολίνο της Γερμανίας κι οι στίχοι του αντανακλούν το νομαδικό πνεύμα ενός ''πανκ'' που δεν είναι αποδεκτός από την κοινωνία του. H μουσική είναι γραμμένη απο τον Ricky Gardiner, πρώην μέλος των proggressive rock Beggars Opera, που συνεργάστηκε με τον Iggy για το άλμπουμ "Lust For Life" στο οποίο συμπεριλαμβάνεται και το "The Passenger". Στο κομμάτι έβαλε την "πινελιά" του και ο David Bowie, αφού δικά του ήταν τα "μπακ απ" φωνητικά για το επαναλαμβανόμενο "λα λα" που ακούγεται στο ρεφρέν.
Το άλμπουμ "Lust for Life" ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια αυτής της "εξορίας" του Pop και του Bowie στο Βερολίνο, οι οποίοι ήθελαν να κάνουν ένα διάλειμμα από την συνήθεια τους στα ναρκωτικά. Μάλλον όμως δεν τα κατάφεραν και πολύ, αφού δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην "ηδονιστική" νυχτερινή ζωή που είχε να τους προσφέρει η πόλη!
α! Και κάτι τελευταίο..
...let's ride and ride and ride and ride...and singin' la la la la lalalala!!
Ο Nicholas Edward Cave, όπως είναι ολοκληρωμένο το όνομά του, γεννήθηκε στο Warracknabeal της Αυστραλίας στις 22 Σεπτεμβρίου του 1957. Ο Cave σπούδασε στο Caulfield Grammar School της Μελβούρνης και στο Art School (τμήμα τέχνης του Caulfield Institute of Technology). Στο Caulfield o Cave γνώρισε τον Mick Harvey, με τον οποίο δημιούργησε ένα σχολικό συγκρότημα, που αργότερα θα γινόταν οι Boys Next Door. H πρώτη ηχογράφηση που κυκλοφόρησε ο Cave ήταν το “These Boots Are Made For Walking” το 1978, ενώ στη συνέχεια, τον επόμενο χρόνο, κυκλοφόρησε και το album “Door Door”. Την μπάντα αποτελούσαν ο Nick, o Mick Harvey, o Tracy Pew, o Phillip Calvert και ο Rowland S. Howard. Το 1978 χάνει τον πατέρα του και η περιπέτεια του με την ηρωίνη και τις ναρκωτικές ουσίες ξεκινάει.
Οι Boys Next Door μετονομάστηκαν σε Birthday Party το 1980, όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ με το ίδιο όνομα. Μόλις άλλαξαν όνομα, η μπάντα μετακόμισε από την Αυστραλία στο Λονδίνο. Οι Birthday Party είχαν τεράστια επίδραση στην τότε Βρετανική ροκ σκηνή, κυρίως εξαιτίας του ωμού συναισθήματος και του πνεύματος που εξέφραζαν στη μουσική τους. Ο δίσκος “Prayers on Fire” κυκλοφόρησε το 1981 και το “Junkyard” το 1982. Η μπάντα μεταφέρθηκε στο Δυτικό Βερολίνο και διαλύθηκε το 1983, έχοντας πρώτα παραδώσει τρία studio albums και δύο EPs. Το τελευταίο τους EP “Mutiny” ήταν το απόλυτο μανιφέστο της ακραίας τέχνης των Birthday Party.
Το 1984 δημιουργούνται οι "Bad Seeds" με τον Cave στο μικρόφωνο, τον Blixa Bargeld (από τους Einstürzende Neubauten) στην κιθάρα, τον Mick Harvey στα drums, τον Barry Adamson(πρώην μπασίστα των Magazine)στο μπάσο.
,Μόνιμοι κάτοικοι Βερολίνου πια, συναναστρέφονται με σκηνοθέτες, ποιητές, μουσικούς της περιθωριακής σκηνής της πόλης και κυκλοφορούν το πρώτο τους άλμουμ, "From Her To Eternity". Ένα βαρύ και δύσκολο άλμπουμ,που ξεφεύγει από τις punk κιθάρες των Βirthday Ρarty. Ο Cave αποκαλύπτει το μεγάλο του ταλέντο σαν τραγουδιστής και συνθέτης. Το group ακολουθεί τις μουσικές του ιδέες και αγκαλιάζει τους μαύρους στίχους του με τρόπο μοναδικό. Παίζει ο καθένας με την προσωπικότητά του βγάζοντας παράλληλα ένα μουσικό σύνολο που δεν μπορούσε τότε να ενταχθεί σε κάποιο είδος μουσικής. Οι δίσκοι από δω και πέρα θα γράφουν "Nick Cave and The Bad Seeds", και τα πράγματα μπαίνουν στη σειρά τους. Είναι ο Nick Cave και το συγκρότημά του. Έτσι ήθελε πάντα να είναι. Όχι από βεντετισμό, αλλά γιατί είχε καταλάβει ότι μόνο αν έκανε σόλο καριέρα θα είχε την ελευθερία που ζητούσε. Παράλληλα το υπόλοιπο group(μεγάλοι μουσικοί όλοι τους και πρωτοποριακοί)κατανοούσε ότι δεν μπορούσε να φυλακίσει τον Cave μέσα στα όριά του.
Τον επόμενο χρόνο κυκλοφορεί το "The First Born Is Dead" που δίνει την ευκαιρία στον Cave να δείξει την αγάπη του στα Blues, αλλά και την ικανότητά του να τα τραγουδάει. Στον δίσκο αυτό περιέχεται το περίφημο "Tupelo" που είναι ο τόπος γέννησης του Elvis Prisley, του αγαπημένου του τραγουδιστή.
Το 1986 ξαφνιάζει τον κόσμο, βγάζοντας το "Kicking Against The Pricks". Είναι ένα άλμπουμ με 14 διασκευές, τραγούδια κολλήματα του Cave προφανώς στιχουργικά, αφού μουσικά είναι αλλοπρόσαλλα και ανήκουν σε πολλά μουσικά είδη. Εκπληκτικές διασκευές που τιμούν τα πρωτότυπα τραγούδια, παιγμένα όμως με τελείως προσωπικό στυλ. Ρεσιτάλ ερμηνείας από τον Cave και παιξίματος από τους Bad Seeds. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το "Your Funeral, My Trial" που περιέχει το πιο θεατρικό κομμάτι που έγραψε ποτέ το εκπληκτικό "The Carny", δείχνοντας ότι η δημιουργικότητα του βρίσκεται σε πλήρη έξαρση και το ταλέντο του είναι αστείρευτο. Το 1988 βρίσκει τον Cave να πραγματοποιεί όνειρα και σχέδια ετών, αποκαλύπτοντάς μας νέες πτυχές του δημιουργικού του οίστρου. Συμμετέχει με την μπάντα του στα "Φτερά του Ερωτά", το αριστούργημα του Wim Wenders που στο μεταξύ είχε γνωρίσει στο Βερολίνο, παίζοντας επί σκηνής δύο τραγούδια (αξέχαστη η σκηνή που τραγουδάει το "From Her To Eternity με τον άγγελο πίσω του). Την ίδια χρονιά, γράφει την μουσική, μέρος του σεναρίου και κρατά το ρόλο ενός τροφίμου φυλακών στο έργο "Ghosts Of The Civil Death" και παράλληλα κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο με τίτλο "King Ink", που αποτελεί μια συλλογή στίχων και εργασιών. Τον Σεπτέμβριο κυκλοφορεί το κατά πολλούς καλύτερο άλμπουμ του, "Tender Prey" με το θρυλικό "Mercy Seat" και το πιο αγαπημένο του τραγούδι, το "Deanna". Εκείνη την εποχή, η χρόνια έξη του στα ναρκωτικά φτάνει σε οριακό σημείο. Βρίσκεται σε κακό χάλι, συλλαμβάνεται στο Βερολίνο για κατοχή ηρωίνης και μπαίνει σε κλινική αποτοξίνωσης.
Το 1989 αποτοξινωμένος πλέον, εκδίδει το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο "And The Ass Saw The Angel" που πραγματεύεται τους μυθικούς τόπους και χαρακτήρες του Αμερικάνικου Νότου. Παράλληλα εγκαταλείπει μόνος του το Βερολίνο και πηγαίνει στο Sao Paolo της Βραζιλίας όπου ζει για δύο χρόνια και ερωτεύεται την Viviane Carneiro. Οι δυο τους το 1991 αποκτούν έναν γιο, τον Luke, αλλά ποτέ δεν παντρεύτηκαν. Ο Cave έχει άλλο έναν γιο που γεννήθηκε το 1991, τον Jethro, ο οποίος ζει με την μητέρα του, Beau Lazenby, στην Αυστραλία. Η επιρροή της Βραζιλίας είναι εμφανής στο “The Good Son”, album που κυκλοφόρησε το 1990. Η μουσική είναι σαφώς πιο μελωδική και φιλική από οποιοδήποτε προηγούμενο album. O Kid Congo έκανε την εμφάνιση του στο album αυτό ως μέλος των Bad Seeds, αν και έπαιζε ήδη για μεγάλο διάστημα στη μπάντα.
Το 1992 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Henry’s Dream” και το ακολούθησε μια παγκόσμια περιοδεία. Το line up ωστόσο είχε αλλάξει και πάλι. Μέλη τώρα ήταν οι Nick Cave, Blixa Βargeld, Mick Harvey, Thomas Wydler, Martyn P. Casey και Conway Savage. Η περιοδεία χρησιμοποιήθηκε για να ηχογραφήσουν το μοναδικό τους επίσημο live cd, το οποίο κυκλοφόρησε το 1993 ως “Live Seeds”. To cd προοριζόταν σαν κάτι το εορταστικό για τα 10 χρόνια ύπαρξης των Bad Seeds και πουλήθηκε μαζί με ένα βιβλίο φωτογραφιών του Peter Milne. Το βιβλίο περιέχει φωτογραφίες από την περιοδεία 1992-1993.Το 1993 επιστρέφει στο Λονδίνο.
Το 1994 κυκλοφόρησε το εκπληκτικό “Let Love In”, με παραγωγό τον Tony Cohen, που οι δεσμοί του με τον Cave ξεκινάνε από τους Birthday Party.
Το “Murder Ballads” του ΄96 ήταν το αποκορύφωμα του πολυετή ενθουσιασμού του Cave για τη «γλώσσα της βίας» και επέτρεψε για περαιτέρω τολμηρό πειραματισμό στο μουσικό στιλ. Οι συνεργασίες με την Kylie Minogue και την P.J Harvey στα “Where The Wild Roses Grow” και “Henry Lee” αντίστοιχα, οδήγησαν σε επιτυχίες στα mainstream chart και στη μεγαλύτερη μέχρι τότε προβολή των Bad Seeds. Το άλμπουμ αυτό παρουσίασε δύο ακόμα μέλη των Bad Seeds: ο Warren Ellis πρόσθεσε ένα δονούμενο βιολί και ο Jim Sclavunos τα ατμοσφαιρικά κρουστά.
Στο μεταξύ ο Cave, ο Harvey και ο Bargeld συνέχισαν τους κινηματογραφικούς τους δεσμούς με τον John Hillcoat γράφοντας μουσική για τη δεύτερη ταινία του “To Have And To Hold” του ΄96. Παράλληλα εκδόθηκε και η δεύτερη ανθολογία στίχων και εργασιών του Cave, το “King Ink II”. Ο Nick Cave προτάθηκε για «καλύτερος άνδρας καλλιτέχνης» στα μουσικά βραβεία του MTV την ίδια χρονιά. Εκείνος αρνήθηκε την τιμή, λέγοντας ότι δεν θα ήθελε να ανταγωνίζεται άλλους ανθρώπους σε οτιδήποτε αφορά την τέχνη.
Το άλμπουμ, “The Boatman’s Call”, κυκλοφόρησε το Μάρτιο του ΄97. Αυτή θεωρείται ίσως η πιο προσωπική δουλειά του Cave, με όμορφη απλότητα στη μουσική και μαγική ατμόσφαιρα και με τον τραγουδιστή να εξερευνά θέματα, όπως αγάπη, πίστη και απώλεια. Το “The Best Of Nick Cave And The Bad Seeds” κυκλοφόρησε το ΄98, όπως επίσης και ένα video με διάφορα τραγούδια. Την εποχή αυτή παίρνει την απόφαση να απεξαρτηθεί οριστικά από την ηρωίνη και το αλκοόλ στα οποία ήταν εθισμένος για πάνω από 20 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου γνωρίζει την τωρινή του σύζυγο, Susie Bick, την οποία παντρεύτηκε το καλοκαίρι του 1999 και έχουν αποκτήσει δυο δίδυμους γιους τον Arthur και τον Earl. Εντωμεταξύ,τo “And The Ass Saw The Angel-Readings and Music” επανακυκλοφόρησε.
Ύστερα από μακροχρόνια αναμονή, ο Nick Cave and The Bad Seeds κυκλοφόρησαν το 2002 το μεγαλοπρεπές “No More Shall We part” και το 2003 το “Nocturama”, ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε μέσα σε μια εβδομάδα, ένα άλμπουμ ελεύθερο από αναστολές, μια δυνατή πνοή αδάμαστου ομαδικού πνεύματος, ο ήχος οκτώ μουσικών που χαλάρωσαν και απλά το διασκέδασαν.
Ο Nick Cave και οι The Bad Seeds επιστρέφουν το 2004, χωρίς να έχουν πλέον στην σύνθεσή τους τον Blixa Bargeld, με το διπλό cd “Abattoir Blues” και “The Lyre Of Orpheus”. Κατά τη διάρκεια που έγραφαν το cd στο studio, το γκρουπ πειραματίστηκε με ένα ευρύ φάσμα υλικού, progressive rock, heavy metal, blues, country. Η όλη διαδικασία έγινε με ένα παιχνιδιάρικο, χιουμοριστικό και απελευθερωτικό τρόπο και ταίριαξε άνετα με το γνώριμο ήχο των Bad Seeds. Ένα καλό παράδειγμα της παιχνιδιάρικης αυτής ατμόσφαιρας είναι το πρώτο single “Nature Boy”, ένα ευχάριστο ποπ κομμάτι σχετικά με το πώς η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Όπως λέει και ο ίδιος ο Cave “είναι ένα μεταδοτικό, sexy κομμάτι αληθινής ποπ και νιώσαμε πραγματικά καλά κάνοντας κάτι τέτοιο”
Το 2005 ο Nick Cave and The Bad Seeds, κυκλοφορούν ένα τριπλό cd, το B-Sides & Rarities, το οποίο περιλαμβάνει B-sides κομμάτια, σπάνιες εκτελέσεις και κομμάτια που είχαν ακουστεί ως soundtracks σε ταινίες. Την ίδια επίσης χρονιά κάνει πρεμιέρα και η ταινία The Proposition, το σενάριο και η μουσική της οποίας ανήκουν στον Nick Cave. Πρόκειται για ένα ποιητικό και άγρια βίαιο Western γυρισμένο στην Αυστραλία. Η ταινία αποσπά πολύ καλές κριτικές στα διάφορα φεστιβάλ που παίρνει μέρος και κερδίζει πολλά βραβεία [2006 Venice Film Festival: Gucci Award (for the script to The Proposition), 2005 Inside Film Awards: Best Music (The Proposition), 2005 Film Critics Circle Of Australia Awards: Best Musical Score (The Proposition)].
Την εποχή αυτή ο Nick Cave περιοδεύει στην Ευρώπη δίνοντας solo show έχοντας στο πλευρό μόνο τρία από τα μέλη των Bad Seeds. Ετοιμάζει τη νέα του δισκογραφική δουλειά που αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αρχές του νέου χρόνου και γράφει το σενάριο της νέας του ταινίας που όπως έχει δηλώσει πρόκειται για μια ερωτική ιστορία.
Αν έκανα μία λίστα με όσα δεν μου αρέσουν, σίγουρα μία θέση μέσα σ'αυτά θα είχε και η μέρα Κυριακή. Πάντα μου φαινόταν τόσο ανιαρή και μουντή, ειδικά αν συνοδευόταν από κρύο και βροχή. Τυχαίο που έχουν πει και οι Βρετανοί επιστήμονες ότι η πιο βαρετή μέρα στην ιστορία της ανθρωπότητας ήταν Κυριακή 11 Απριλίου το '54; Ποιος ξέρει..Για άλλους πάλι είναι μέρα χαλάρωσης, ειδικά αν έχουν ξεσαλώσει το προηγούμενο βράδυ.
Όπως και να 'χει, είτε βαρετή είτε όχι, για την Κυριακή έχουν γραφτεί όχι ένα, αλλά πολλά τραγούδια κι έτσι σίγουρα αποκτά ένα ενδιαφέρον σαν μέρα..Δεν έχω παρά να "ποστάρω" κάποια από αυτά..ένα καλό συνοδευτικό; Ζεστός καφές!
Οι ArrahandtheFernsμια μπάντα από την δύση μπορεί στο πρώτο άκουσμα να σας θυμίσει λίγο από Metricαλλά μπορεί και όχι! Ένα χαρούμενο albumακι με χαλαρά κομμάτια που πιστεύεις ότι κρύβουν μια δύναμη έρχεται από το South Philly/East Kensington Phillyμε indieδιαθέσεις, οι οποίες παντρεύονται με ήχους όπως η folkhcountryη pop και ήχους blues, το albumτους με τίτλο Soldier Ghost
Από την άλλη πλευρά και ακόμα πιο χαλαρά και πιο παλιούς ρυθμούς πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το καινούργιο άλμπουμ των PinkMartini σε συνεργασία με τη γιαπωνέζα τραγουδίστρια SaoriYuki, με τίτλο ''1969''. Οι αμερικανοί PinkMartiniαπό το Πόρτλαντ του Όρεγκον ανακαλύπτουν μία popτραγουδίστρια από την Ιαπωνία, ελάχιστα γνωστή στη χώρα μας και γενικότερα στο ευρωπαϊκό μουσικό στερέωμα φτιάχνοντας έναν κομψό δίσκο με lounge ήχους και άρωμαΙαπωνίας. Ο πιανίστας των PinkMartini, ThomasLauderdale ανακάλυψε τη μουσική της SaoriYuki σε ένα δισκάδικο της πόλης του, όταν το εξώφυλλο ενός δίσκου της του κίνησε το ενδιαφέρον όπως δήλωσε. Όλα τα τραγούδια είναι παραγωγής του 1969, της χρονιάς δηλαδή που η SaoriYuki ηχογράφησε το πρώτο της επίσημο single.
trackllist:
01. Yuuzuki (Evening Moon)
02. Mayonaka no Bossa Nova (Midnight Bossa Nova)
03. Du soleil plein les yeux (Eyes Full Of Sun)
04. Puff, The Magic Dragon
05. Ii janaino Shiawase naraba (It's Okay If I'm Happy)
Το αλτέρνατιβ-ροκ συγκρότημα Bush από την Αγγλία κυκλοφόρησε φέτος το άλμπουμ με τίτλο "The Sea of Memories", συμπεριλαμβάνοντας και το "The Sound of Winter", που βρίσκεται στην κορυφή αυτού του είδους chart των ΗΠΑ. Μιας και βρισκόμαστε στα μέσα Νοεμβρίου λοιπόν και ο χειμώνας δυναμώνει όλο και περισσότερο, τι καλύτερο από το να τον ακούσουμε κιόλας..!
Oπρώην ντράμερ των Razorlightκαι αργότερα των WearetheScientistsAndyBurrowsκαι ο Tomsmithτων Editorsένωσαν τις δυνάμεις τους και τις εμπειρίες τους για ένα χριστουγεννιάτικο album με τίτλο ''Funny Looking Angels'' Στο δίσκο αυτό ξεχωρίζουν οι διασκευές στο 'Only You' των Yazoo και του 'On and On' των Longpigs, θα συμμετέχει επίσης η Δανή τραγουδίστρια Agnes Obel, στο γνωστό trackThe Christmas Song, όπου το ξέρουμε από την ερμηνεία του Nat King Cole.
Το συγκρότημα τους ακούει στο όνομα ‘’Smiths & Burrows’’ και ο δίσκος θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου. Για να δούμε, θα μας βάλουν στο κλήμα των γιορτών? Πιστεύω πως ναι!
